L’EMIGRANTË
Marì, stasèrë piglië u trènë e ppartë,
sò stracquë rë stà sènzë na fatìãa,
vaggë a trëvà u panë a nn’ata partë.
Të ddascë mammë e tattë ca só vècchië,
të ddascë li chiàcculë e tuttë chiddë cà vérë attòrnë.
Të ddascë talë e qualë ù ddittë, u cumò
La culënèttë, u curë rë Ggësù Cristë ra capë au ddittë;
la rrama rròssë appèsë inda la cucinë.
Arracqua spissë la ãrastë au balcónë,
appènnë li cirasèddë, dd’aglië e li cëvòddë.
Non sta ssèmbë apprèssë a li figlië
Falli giuuà ra furë commë ùlënë:
a mazzë e pizzë, au cèrchië;
nun të scurdà u crëscèndë pë li vëscinë
mèttë sembë u fërrèttë a la pòrtë.
E pù nun spènnë sòldë pë li ciutarìë
Accattë chiddë ca ù, ma u nëcëssàrië.
Magnarë tuttë n¿èmëlë a l’Ave Mmaria.
E mò non nghiangë bénë mìië,
të ddascë, ma fòrsë custë è nu sbàglië
ma të assëùrë: si më stracquë rë fatëãà
angappë u primë trènë pë l’Itàlia
e nnu u ddascë chiù stu paisë mìië.
|
L’EMIGRANTE
Maria, stasera prendo il treno e parto,
sono stanco di stare senza un lavoro
vado a cercare il pane in un altro posto.
Ti lascio mamma e papà che sono vecchi,
ti lascio le pietre e tutto quello che vedi intorno.
Ti lascio così com’è il letto, il comò
Il comodino e il cuore di Gesù Cristo appeso sopra il letto,
la pentola di rame rosso appesa dentro la cucina.
Innaffia spesso il vaso sul balcone, appendi le ciraselle, l’aglio e le cipolle.
Non stare sempre dietro ai bambini,
falli giocare fuori come vogliono:
con i bastoni e a pizzicotti e al cerchio.
Non ti dimenticare il lievito per i vicini
Chiudi a chiave sempre la porta.
E poi non spendere soldi per le sciocchezze
Compra quello che vuoi, ma il necessario.
Mangiate tutti insieme a cena (dopo l’Ave Maria)
Ed ora non piangere amore mio, ti lascio,
ma forse questo è uno sbaglio,
ma ti assicuro: se mi stanco di lavorare
prendo il primo treno per l’Italia
e non lo lascio più questo paese mio.
|
Dire 
